Author: mhadamik

Moja les

„Moja les” to druga powieść Zofii Staniszewskiej. Autorka mająca na koncie wiele wierszy, bajek, dramatów, a także wcześniejszą powieść – „Czarownicę z Radosnej” – tym razem postanowiła napisać historię o… miłości.

Już tytuł sugeruje, że będzie to rzecz nieco odbiegająca od tego, z czym przeciętny czytelnik utożsamia powieść miłosną. „Moja les” to historia związku dwóch kobiet: Doroty i Miłki. Bohaterki żyją właściwie jak większość par, a dni mijają im na pracy i codziennych obowiązkach. Typową dla każdego związku monotonię urozmaicają zarówno chwile miłosnych uniesień, jak i burzliwe sprzeczki. Co istotne, kobiety wychowują córeczki Miłki, a także starają się o kolejne dziecko (muszą w tym celu znaleźć dawcę nasienia). Z jednej strony – to opowieść o codziennych problemach i perypetiach typowych dla wszystkich związków, z drugiej – o przeciwnościach losu, z którymi przychodzi się mierzyć tylko parom homoseksualnym.

Ł jak Łepkowska

Nakładem wydawnictwa Prószyński Media ukazał wywiad rzeka z „królową polskich seriali”.

Przeciętny widz kojarzy ulubione seriale z twarzami występujących w nich aktorów. To utożsamienie jest na tyle silne, że w jego oczach nawet znani i cenieni artyści są nikim więcej jak tylko doktorem Lubiczem, dziadkiem Dionizym czy Lucjanem Mostowiakiem. Nazwać taki stan rzeczy zaszufladkowaniem to mało. Czy w takim razie w lepszej sytuacji nie znajdują się ludzie, którzy przy produkcji seriali odgrywają największą rolę, ale w uwagi na to, że nie występują przed kamerą, są praktycznie nieznani szerszej publiczności?

Dagerotyp. Tajemnica Chopina

W księgarniach dostępna jest już książka, która w bardzo oryginalny sposób wpisuje się w obchody Roku Chopinowskiego. Ta książka to „Dagerotyp. Tajemnica Chopina” Lucyny Olejniczak.

Nie jest to biografia, lecz całkowicie fikcyjna opowieść, której bohaterem uczyniony został najwybitniejszy polski kompozytor. Na Zachodzie powieści, w których autentyczne, historyczne postaci wplątane zostały w wymyślne, zazwyczaj sensacyjne intrygi, pojawia się całkiem dużo. U nas tego typu pisarstwo nie jest jeszcze zbyt popularne, dlatego na „Dagerotyp. Tajemnicę Chopina” należy spojrzeć jak na swoistą literacką jaskółkę.

Kot Simona. Sam o sobie

Na początku były krótkie animacje, teraz jest książka. Co istotne, zarówno w ruchomej wersji, jak i tej statycznej, tytułowy kot bawi równie znakomicie.

Simon Tofield to angielski rysownik i reżyser związany z wytwórnią Tandem Films. Podobnie jak większość twórców, swoje umiejętności wykorzystał on do opowiedzenia o życiowej pasji. Nie było by może w tym nic zaskakującego, gdyby nie fakt, że największą pasją Simona są koty. Sam posiada ich aż trzy. Stały się one protoplastami tytułowego „Kota Simona”.

Lektor

„Lektor” to historia niezwykłego romansu. On jest kilkunastoletnim chłopakiem, ona – kontrolerką biletową w średnim wieku. Może się wydawać, że podobnych historii było już mnóstwo, jednak akcja ilu z nich rozgrywała się w Niemczech roku 1958?

Akcja filmu rozgrywa się na kilku planach czasowych, w związku z czym widz zobaczy tutaj nie tylko obraz Niemiec zaraz po wojnie, lecz również okres o jakąś dekadę późniejszy, a także czasy niemal współczesne. Kluczowy jest tutaj jednak ten pierwszy okres, kiedy to dojrzewa romans Hanny i Michaela. Młody chłopak dosyć szybko zakochuje się w starszej kobiecie, jednak jego uczucie nie sprawia wrażenia dziecięcego wybryku, lecz jest czymś dojrzałym i prawdziwym. Hanna również wydaje się szczęśliwa w tym związku. Czas upływa im głównie na seksie i czytaniu książek. Michael jest tutaj tytułowym lektorem, który swej kochance czyta kolejne klasyki literatury. Ta czynność wydaje się bardzo romantyczna, lecz ma również o wiele bardziej przyziemne korzenie. Podczas seansu nietrudno się domyślić jakie.

To skomplikowane

Czy kobieta po pięćdziesiątce nie ma prawa do przeżycia szalonego romansu? Oczywiście, że ma. Musi jednak liczyć się z faktem, że miłosnym uniesieniom towarzyszyć będzie całkiem sporo komplikacji.

„To skomplikowane” jest dosyć nietypową komedią romantyczną. Co prawda, pojawia się w niej oklepany motyw trójkąta miłosnego, masa żartów sytuacyjnych i tyleż pomyłek, które dodatkowo sytuację komplikują, niemniej nietypowi bohaterowie sprawiają, że z najnowszego filmu Nancy Meyers wieje niespotykaną świeżością. Bohaterowie „To skomplikowane” to ludzie po pięćdziesiątce (jeśli przyjąć za wyznacznik wiek wcielających się w nich aktorów – to i po sześćdziesiątce). Wydaje się, że ich życie jest stateczne i uporządkowane, jednak oni nadal pragną miłości, seksu i odrobiny szaleństwa.

Co nas kręci, co nas podnieca

Woody Allen to bezdyskusyjnie jeden z najoryginalniejszych reżyserów tworzącym filmy autorskie. Międzynarodową sławę zyskał filmem „Annie Hal” (1977) i właśnie od tamtej pory Allen wprowadza w zachwyt, bądź w niesmak widzów. Tworząc indywidualny styl i język filmu, Allen jest posądzany o kopiowanie samego siebie, powielanie schematów. Dlatego też jego filmy wymagają od widza przygotowania oraz wiedzy.

„Co nas kręci, co nas podnieca” to najnowszy film Woody’ego Allena. Jeśli jesteś fanem specyficznego „allenowskiego humoru”, musisz koniecznie zobaczyć ten film. Jeśli nie to może właśnie dzięki temu filmowi przekonasz się do niego.

Wyspa tajemnic

Martin Scorsese to jeden z najwybitniejszych reżyserów światowego kina. Jak sam wspomina, filmy były jego pasją od najmłodszych lat. Zanim zdecydował się na studia w szkole filmowej, wstąpił do seminarium duchowego. Jednak Bóg miał względem niego inne plany…już w 1973 roku Scorsese otworzył sobie drzwi do światowej sławy filmem „Ulice nędzy”.

Nothing Personal

Urszula Antoniak to polska reżyserka, która obecnie mieszka w Holandii. „Nothing Personal” to jej debiutancki film. Film na tyle niezwykły co zagadkowy. Jego światowa premiera wypadła dobrze, publiczność przyjęła go z doskonałym zrozumieniem. Nie ma w tym nic dziwnego, bowiem porusza on jedną z ważniejszych spraw w życiu, czyli relacje międzyludzkie.

Dobre serce

„Dobre serce” to już piąty i najnowszy film w reżyserii Dagura Kári. Ten islandzki reżyser rozpoczął swoją karierę w 1999 roku. Jego dyplomowy film „Lost Weekend” zdobył aż jedenaście międzynarodowych nagród. „Noi Albinoi” oraz „Zakochani widzą słonie” to dwa ostatnie filmy Káriego. Obydwa ukazały się w Polsce i skradły serce nie tylko fanom specyficznego kina islandzkiego.

1 4 5 6 7